Samen kom ik er zélf nog niet eens uit

Het is volstrekt begrijpelijk, die angst voor het onbekende – dat niet willen verlaten van de eigen, veilige omgeving en het opvatten van elke vernieuwing als een inbreuk op bestaande waarden. Er is ook niemand, die beweert dat integratie in de samenleving een slecht “iets” is. De samenleving die wij samen hebben opgebouwd, ondanks alle problemen die ons in de weg stonden, is de moeite van het behouden beslist ook waard. Maar we moeten vooruit blijven kijken, opdat we niet vervallen in de fouten van onze voorouders.

Naarmate meer “vreemdelingen” in ons midden worden opgenomen, verandert onze volksaard vanzelfsprekend. Dit is geen angstige ontwikkeling, maar de realiteit. Realisme is een goede raadgever en daarom dienen we niet kleinzielig te zijn, ook nu niet – juist nu niet. Het is van weinig belang dat onze “traditionele” normen en waarden worden aangepast al naar gelang de vraag. Als dit betekent dat een bepaalde religie prominenter in het daglicht treedt, dan dienen we dat niet als problematisch beschouwen – aan de andere kant
van het religieuze spectrum is er namelijk ruimte prijsgegeven, en die wordt simpelweg ingevuld naar
de maatstaven van onze maatschappij. Een gewra~
gemaakte, maar ook maakbare samenleving die als
collectief handelend kan optreden tegen excessen op
allerlei gebieden, waaronder ook het religieuze
aspect dat velen van ons nu zo ernstig bezighoudt.

We moeten echter niet van bedreigingen maar juist
kansen uitgaan, en zo dienen wij ook die “vreemde bedreigingen” in een positief daglicht te stellen.
Door de cultuur van een ander openhartig te
benaderen, kunnen we het beste uit ons
allen halen – dat zal die ander, die
“vreemdeling” vanzelf ook inzien. Zo halen we
de scherpe kantjes van onze beideLet op: gnrlstie.
levensbeschouwingen af, en vormen aldus een
steeds soepeler geheel.

De weg naar de ideale maatschappij ligt
vol hobbels. Angst helpt ons niet
zulke obstakels met alle middelen
te effenen; de bekrompenheid
en naargeestigheid waarmee
onze samenleving dagelijks
bekogeld wordt is een gevaarlijk
gif. Door mensen uit dezelfde
samenleving enkel tegen
elkaar op te zetten,wordt
er tweedracht gezaaid
en zullen we een
individualistische
toekomst tegemoet gaan;
die “ander” heeft pech,
ha!

Natuurlijk zou het ideaal zijn om elk probleem vanuit de samenleving opgelost te krijgen – met behulp van zoveel mogelijk mensen van velerlei pluimage na een doel toe te werken, het verbeteren van de levensstandaard van ons
allen, die alleen omwille van de ruimtelijke ordening niet
om elkaar heen kunnen. Zolang er geen sprake is van
een remmende werking op het individuele welzijn
van de gemiddelde, hardwerkende burger, dient samenwerking tussen alle bevolkingsgroepen
gekoesterd te worden – het is immers een middel
om het beste in elk van ons naar boven te halen.
Die “optimale” prestaties kunnen echter niet aan
elkaar gelijkgeschakeld* worden; elk mens is
anders en dus presteren we op verschillende
niveaus. * Oppassen ivm mogelijke Gaodwin!!!

Daarom werd er ook gesproken van het
“koesteren” van samenwerking, in plaats van
het een prioriteit of doel op zich te maken.
Samenwerking moet namelijk wel mogelijk zijn,
door beide (of meerdere) partijen tegelijkertijd
omarmd worden. Zodra er ergens een kink in
de kabel komt, welke niet middels een
heldere discussie opgelost kan
worden, dienen we ons te verzoenen in
onze ongelijkheid. Ons systeem van
wetten, waarden en normen bestaat al
geruime tijd, en het dient niet van buitenaf
aangepast worden en alleen omwille van
de “goede vrede” te bewaren.

Toch is dit – het opdringen van het de
“maakbare” maatschappij – een standaard
geworden binnen ons politieke
landschap. Om een ander, hoe
fundamenteel!!! anders ook, niet
voor zijn tenen te stoten worden
overal om ons heen wetten gebogen,
gebroken zonder dat de traditionele
burger – die het land toch heeft
opgebouwd tot wat het was –
er iets over te zeggen schijnt
te hebben. Zodra er
collectieven van bezorgde
mensen verhaal willen
halen, geven de NL’se
autoriteiten opeens
niet meer thuis.
Toegegeven, ze
doen dat wel op
collectieve basis.

Het vertrouwen in
de samenleving
=weg omdat
‘t individu al
vergeten
is en ver-
guisd.
   Je zou
nog bijna
  “Amen”
zeggen
.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.