8-bit gedichtenbundel (Twitter-collectie, pt. 1)

Zo nu en dan heb ik de vermeende (on)deugden van Twitter al eens aangehaald. Inmiddels zit ik op bijna 700 Tweets en leek het me aardig, om het poëtische aandeel in die kluwen van terzijdelingen een eigen plekje te geven – hier, in de betrekkelijke eeuwigheid van Bladsite. Aldus geschiedde.

Bij deze bied ik u mijn 8-bit gedichtenbundel aan.

De naam “8-bit gedichtenbundel” is simpel te verklaren middels een blik op mijn verleden als informaticastudent: het gaat hier om 256 gedichten, een getal dat toevalligerwijs correspondeert met de 8 gevulde bitjes binnen de computerterminologie.

Ook de reden van plaatsing alhier laat zich gemakkelijk raden, veelvoudig van aard als ze ook mag blijken:

  • Een soort van back-up, in geval de Twitter-database eens flink mocht crashen en toevalligerwijs al mijn bijdragen door de virtuele shredder heeft weten te halen.
  • Het correct in beeld brengen van Tweets; Twitter plaatst alle tekst nu eenmaal op één en dezelfde regel, wat er (naast heel schattig en artistiek) nogal chaotisch uitziet, literair gesproken. Het leesgemak wordt bevorderd door aparte dichtregels daadwerkelijk fysiek van elkaar te scheiden.
  • De mogelijkheid tot het aanbrengen van kleine aanpassingen. Wanneer Tweets eenmaal gepubliceerd zijn, kan men ze niet meer bewerken; zo nu en dan sluipt er dus eens een spelfoutje tussendoor. Door ruimtegebrek kregen sommige gedichtjes geen titel (hier dus wel), terwijl andere bijdrages nu eindelijk van fatsoenlijke interpunctie voorzien werden.
  • Een aardige samensmelting van mijn Bladsite- en Twitter-c.v.’s, zodat bezoekers van deze website mijn Twitter-kant te zien krijgen, terwijl Tweeples zich nu wellicht laten verleiden tot het lezen van een van mijn wazige blogposts (och, een mens mag hopen, me dunkt).
  • Overzichtelijkheid: 256 bijdragen valt nog te verhapstukken zonder dat afdwaling (teveel gedichten in één keer) of uitdroging (te weinig om te kunnen overtuigen) optreedt. Overigens zal ik deze formule van tijd tot tijd hanteren omwille van al ‘t voorgaande en ‘t nu-volgende.
  • IJdelheid. Iets in mij vind het zonde om al dat “werk” enkel weergegeven te zien in mijn Twitter-profielpagina, waar het gemakkelijk verdrinkt tussen huishoudelijke mededelingen en overige banvloeken. Mensen zullen aardige bijdragen missen – niet in het minst omdat ik meestal diep in de nacht pleeg te werken, en zodoende het zware geschut inzet op een slapende toehoorder, die verveeld om zich heen slaat en weer indommelt om dit alles ‘s morgens te vergeten.

Een aantal aardige constateringen (tot dusver):

  • De eerste Tweet was in dichtvorm, en floepte er eigenlijk binnen zes seconden uit (“Hoi, ik zit nu ook op Twitter” leek me iets te afgezaagd).
  • Ik heb zo nu en dan geëxperimenteerd met Engelse werkjes – maar ‘t klinkt meestal een stuk onnatuurlijker. Met zo weinig karakters tot je beschikking, blijkt je moerstaal toch het beste gereedschap om de kern van je gevoelens te onthullen. Het is overigens wel gemakkelijker om ‘n beetje banaal te doen in ‘t Engels.
  • Als gevolg van ruimtebeperking op Twitter, schrijf ik nu overal en nergens verkorte vormen van woorden (“een” wordt dan ” ‘n” en “en” wordt “&” – dat soort werk).
  • Tijdens het omzetten van Tweets naar dichtregeltjes bleek de interpunctie vaak nogal merkwaardig – een lange, doorlopende zin voelt nu eenmaal anders aan dan vier of zes apart-gebroken lijntjes.

Tenslotte nog even mijn persoonlijke Top-5  (willekeurige volgorde) van het moment (nu we toch verwaand bezig zijn):

Ik ren een rondje in mijn kamer,
ga naar boven, pak een boek;
Ik dacht en vond je, grijp een hamer,
bouw en sloof en hak en zoek.
“Weg”

Over het piekeren om geliefden waarvan je niet weet waar ze zich nu bevinden – of ze überhaupt nog leven, bedenkt men dan opeens. Dus men rent naar de zolder, slaat er een fotoboek op na en de herinneringen beginnen te vloeien – maar nu wil men de persoon in kwestie enkel nog kennen als degene van “toen”, en verbouwt als gevolg daarvan ‘s mans eigen realiteit tot een onrealistisch bouwwerk.

Zoveel liefde weg te geven –
Zo weinig richting aan dat al;
Zozeer dat tijd verstilt en even
zich tot niets verplichten zal.
“Zomaar”

Een ode aan mijn liefde voor de letter “z” (daar zijn er overigens nog meer van); over gevoelens van onbestemde levensvreugde die enkel in één bepaald moment een nut dienen. Na de derde zin dient men dan ook daadwerkelijk “even te stoppen” – dat is het voornoemde moment.

Soms blijft ‘t ietwat stil –
dat is simpel te verklaren:
Dan doet eenieder wat ‘ie wil
En lig ik ernaar te staren.
“Doe ‘s iets leuks”

Over radiostiltes op Twitter, ongeacht het tijdstip; soms lijkt het alsof iedereen wacht tot een ander hem/haar voer tot discussie geeft. Dat fenomeen op zich vind ík dan weer interessant, blijkt uit deze bijdrage.

‘t Beste is te weten,
dat niemand dit nu leest;
Dat ‘t zodalijk is vergeten –
en dat dát ‘t beste is geweest.
“7 hours ago”

Over vermeende Tweet-pareltjes die een anonieme dood gaan sterven, enkel omdat ze in het holst van de nacht achtergelaten zijn op een normaliter druk kruispunt – maar dat is misschien maar beter ook, want achteraf gezien was het nu allemaal ook weer niet zó geweldig.

Best wel matig, zo’n etmaal –
waarin alles zomaar slaagt,
ik nalatig ‘n kroket haal –
en haar in mijn maag ontmaagd.
“Is dat ‘n haar?”

Toch even een wat meer-cryptisch gedichtje bij dit wat clichématige lijstje voegen. Dit zijn nu echt van die Tweets die waarschijnlijk helemaal niemand van kop tot staart zal begrijpen. Het gaat over een alledaags dag, waarin alles verloopt “zoals het hoort” – en daardoor houd ik mij bezig met bijvoorbeeld de geslachtsbepaling van het woord “kroket” (blijkbaar vrouwelijk). De titel van het gedicht verwijst naar die handeling (ja, het is een “haar”- een “zij”), maar ook naar een volgende dag – die waarschijnlijk minder soepel zal verlopen: een haar in een kroket kan weerslag hebben op het spijsverteringsstelsel, bijvoorbeeld.

Zo zit er (gelukkig) achter elke verzameling regeltjes wel een soort van verhaal; ik kan deze tijdlijnen-achter-de-tijdlijn meestal prima achterhalen. Nu dient een goed schrijver dit natuurlijk volledig aan de fantasie van de lezer over te laten, dus gelukkig valt er voor mij nog voldoende te leren.

Maar het ei is in ieder geval gebroken.

3 Responses to “8-bit gedichtenbundel (Twitter-collectie, pt. 1)”

  1. […] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door Pieter Teekens, RP Sinke. RP Sinke heeft gezegd: Voor de fans & verzamelaars: "8-bit gedichtenbundel" http://bit.ly/aEZy4U + achtergrond: http://bit.ly/byMR3Z . RT'en mag. […]

  2. Prachtige post! Volg deze blog al een tijdje en het werd eens tijd om commentaar achter te laten, bij deze!

  3. Het lijkt er zowaar op, dat een werkelijk mens de waarachtige moed heeft verzameld om deze uithoek van het Net te bezoeken, er foto’s van te maken en er – oh vreugde! – ook nog eens een onderschrift aan heeft toegevoegd. Weest welkom!

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.